ตอนที่ฉันค้นพบ "อาหารริมทาง" ที่เปลี่ยนมุมมองของฉันเกี่ยวกับการกินอาหารจริงๆ
เมื่อสมัยก่อน ฉันเป็นคนที่เลือกหรู
ไม่อยากเชื่อเพราะตัวฉันเองไม่รู้ว่ากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง แต่สักครั้งหนึ่งฉันก็เคยเป็นคนที่นั่งตัดสิน "อาหารดี" ต้องหมายถึงของที่มี Instagram-worthy พอ มีเมนูแปลเป็นภาษาอังกฤษ เช้อ ชาม ช้อนกลับถูกวางอย่างถูกต้องตามกฎเกม ราคาต้องพอสมควรกับที่ตั้ง และอย่างไรก็ตาม ต้องเป็นร้านที่แมทกับรูปโปรไฟล์ของฉัน
ฉันจำได้ชัดว่า วันนั้นอากาศร้อนมาก ฉันกำลังยุ่งกับการเขียนบทวิจารณ์เกี่ยวกับร้านอาหารเรสปิเบอร์รี่ที่เปิดใหม่ตรงสี่แยกสุขุมวิท ด้วยใจและใจวัยบ้านเรือนฝรั่ง เมื่อทีมงาน PaiCome Explorer บอกให้ฉันไปหมู่บ้านวัฒนา และเขียนเกี่ยวกับ "สตรีทฟู้ด" แทน เสียงในหัวฉันร้องไห้ แล้วเขียนในหมายเหตุสั้นๆ ว่า "เข้าใจครับ ฉันไป"
การเดินเข้าสู่โลกที่ไม่ได้เขียนบนเมนู
หมู่บ้านวัฒนาที่ฉันไปไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะมองเห็นในแนว "ท่องเที่ยว" ทั่วไป เป็นชุมชนเกาะที่อยู่หลังโครงสร้างเพื่อการพาณิชย์ใหญ่ ราคาเช่าถูก ผู้คนที่อยู่นี่เป็นคนงาน พ่อค้าแม่ค้าเล็กน้อย หรือแค่ครอบครัวที่ไม่อยากจ่ายค่าบ้านแพง
ตั้นแต่ครั้งแรกที่ฉันเดินเข้าซอยนั้น ฉันรู้สึกประหม่า ร้อนขึ้นอีก ปีนาริมดิน ไม่มี Grab ไม่มี Lineman ไม่มีแม้กระทั่งเครื่องหมาย WiFi ฉรีที่ฉันชินมาตลอดชีวิต
อยู่ตรงนั้นประมาณ 30 วินาที ฉันคิดว่าอยากหัน ขึ้นรถเก๋งกลับบ้าน แต่อย่าลืม ฉันมาเพื่อเขียนบทความ และบอลก่อนมาก่อนไป ฉันต้องมีภาพ ต้องมี "ความลึก" ต้องมี "นะครับ นี่เป็นการค้นพบสำคัญของเรา"
ครั้งแรกที่ฉันกลิ่นได้เหงื่อของอาหาร
ฉันเห็นโต๊ะเล็กๆ ประมาณ 6-7 ที่ วิ่งออกมานอกบ้านเก่าสีครีมนั่น โต๊ะไม้ยาง ตัวแตกเหมือนเคยมีกีฬาวอลเลย์ลงมาแล้ว เก้าอี้พลาสติกสีฟ้า นั่งแล้วราคาประมาณนั้น ปลายท้อง ลานจะมีปลูกบาศกีสีเขียวราคาสิบเก้าบาท ฉันเดินทางผ่านจอมพล เสมหนึ่ง ผ้ากรรมการเสื้อแดง ยืนถือ ไม้ส้อมเหล็ก
ปู่ยาของเก้าอี้นั่นหันมามอง ถามว่า "กินไร" ด้วยน้ำเสียงขาดวรรค ขาดดนตรี แต่ไม่ขาดความจริง ฉันก็สั่ง "เนื้อสุกหลายวินาทีกับน้ำพริก" ไม่ได้ดูเมนู เพราะไม่มีเมนู
นั่นแหละ ครั้งแรกที่ฉัน "กลิ่น" ได้เหงื่อของอาหาร
ไม่ใช่ว่า "ดราม่า" ของครอบครัวเนื้อสลัด อาหารมันไม่ได้ดมกลิ่นคนเสียเหงื่อนะ แต่ฉันรู้สึกตัวได้ว่า อาหารตรงนี้มีเรื่องราว ความเหนื่อย ความลำบาก ความรักพระคุณ ของคนที่ยืนอยู่หลังเตาไฟเผาที่โค่งลง บางทีอาจต้องเป็นแม่ของ ลูกสาว 2 คน ที่ตื่นเร็ว ขายอาหารให้คนอื่นก่อนกินอาหารของตัวเอง
นั่นไม่เก่าวาจาหรือลีลา ที่ได้พบในเมนูที่ปรึกษา
รสชาติที่ไม่เคยสั่งมา
เนื้อสุกนั่นมา ไม่มี plate ไม่มี platter ไม่มี parsley สีเขียวโยน มีแค่เนื้อในกรรม "ตู้พลาสติกขาวขุ่น" ที่ผ่านไปมา กับน้ำพริกในชาม ดินเผาสีน้ำตาลแดง
ฉันคิด "นี่มัน" - แล้วเสร็จ ไม่ได้อนุญาตตัวเองที่จะคิดเพิ่มเติม เพราะนั้นคือขณะที่ฉันเคี้ยวคำแรก
ฉันไม่รู้จะพูดยังไง (และคิดว่าเลขเด็กไม่ได้เรียนเรื่องนี้) แต่เนื้อที่เข้ามาในปากฉัน มันอ่อน เอียด ได้รองเรียนกับอากาศแล้ว น้ำสตาร์ ลื่น เกือบปล่อยต่อไปโดยไม่ต้องเคี้ยว
น้ำพริกนั่นคือลายลักษณ์อักษร ตัวหนึ่ง ที่ฉันยังไม่เคยอ่านมา มันเผ็ด แต่เผ็ดนั้นไม่ได้ "เจ้าชู่ย" หรือ "โชว์" มันเผ็ดแล้วก็ไปตามลำน้ำ บอกความลับ บอกว่า "อ่าว คุณรู้หรือเปล่า พริกหลายชนิดถ้าป่นเข้าไป มันมีเรื่องราวของดิน"
ฉันขอน้ำพริกอีก "ด้านข้าง" ของชาม ซอมเมื่อเห็นคนสั่งอาหารครั้งที่สาม
การรู้ว่าตัวเองเป็นไอดิออต
ลงไปนั่งตรงตัวสัก 45 นาที ตลอดเวลานี้ ฉันไม่ได้นั่งคิดเรื่องการเขียน หรือ "วิธีที่ฉันจะรีเดฟไลน์อาหารริมทาง" เพราะมันดังระหว่างเคี้ยว ระหว่างกลึง ระหว่างรู้สึก
ฉันนั่งฟังแม่ค้า (พอ ชื่อเธอ) พูดกับแม่ลูก ที่นั่งโต๊ะข้างๆ เรื่องการวาง "ปลา" ไว้กับน้ำแข็งตรงกับจังหวะไหน เพื่อไม่ให้น้ำปลาวิ่งออกมา แล้วก็จริง "สาร" เนื้อขอดเพราะบางทีเก่าลืมเช่น ราคาเนื้อไป อีกอย่าง ความต้องการกำลังกายเอ้ว ทั่วไป
นั่นคือช่วงที่ฉันเข้าใจชัดเจนว่า ตัวเองเป็น "ไอดิออต" ที่ได้ยินอาหารมาหลายปี แต่ไม่เคยฟังมันจริงๆ
ไม่เคยรู้ว่า ความรส นั่นมาจาก "ความเข้าใจของคนทำ" ไม่ใช่ "จำนวนรูปริเท้าในหนังสือทำอาหารฝรั่งเศส"
บ้านกับเมนู ที่ฉันไม่เคยเห็น
หลังจากนั้นวัน ฉันกลับมาที่หมู่บ้านวัฒนา ก่อนแล้ว ก่อนไป ทั้งเช้าทั้งค่ำ หลายครั้ง
ฉันอาจเขียนบทความเกี่ยวกับ "ร้านอาหารเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังประวิตยาลัย" ได้ แต่มันไม่ได้สำคัญเท่ากับการที่ฉันเขียนความจำในใจ เขียนถึงสิ่งที่ฉันตัดสินใจผิด
ฉันตัดสินใจผิดที่นั่งรอ Michelin guide ที่ไม่มีทางมา ตัดสินใจผิดที่คิดว่า "ความหลัก" ของอาหาร วัดได้จากวิธีที่มันนำเสนอ ไม่ใช่วิธีที่มันสัมผัส ตัดสินใจผิดที่ให้คำนิยาม "ร้านอาหารเก่า" ไม่ใช่ "ร้านอาหารที่เก่า" แต่ "ร้านที่มีวัฒนธรรมที่เก่า"
ฉันตัดสินใจผิดที่สมัยมา ฉันชอบการกินอาหาร ไม่ใช่ "การกินอาหาร"
ตอนนี้ ฉันเป็นอะไร
ฉันยังคงเขียนบทความเกี่ยวกับร้านอาหารสง่างาม บางทีอาจยังคงถ่ายรูปเมนู ยังคงแทนที่การ "ชิม" ด้วยการ "เลือก" บ้าง
แต่ตอนนี้ ฉันรู้ว่าเครื่องหมายอยู่ที่ไหน ฉันรู้ว่าฉันต้องมองให้ละเอียด เมื่อฉันเห็นโต๊ะพลาสติก เครื่องหมายเก่า ตัวอักษรจาง มันคือ "รายการที่รอการประเมิน" ไม่ใช่ "รายการที่ตัดออกแล้ว"
ตั้งแต่นั้นมา ฉันเก็บเกี่ยว "รสชาติที่เป็นเรื่องราว" มากขึ้น และเก็บเกี่ยว "ภาพที่สวยงาม" น้อยลง ถ้าหากให้ฉันเลือกระหว่าง "ร้านที่มีอาหารดี" กับ "ร้านที่มีเรื่องดี" ฉันตัวฉันรู้แล้วว่าใจจะไปทางไหน
และใช่ พอนั่นแหละแม่ค้า มันเปิดมา 18 ปีแล้ว ไม่มี Line ไม่มี เมนู เพียงแต่มี "ชื่อเสียง" ในหมู่บ้าน เพราะไม่มีใครนอกจากพอที่รู้จักวิธีการแปลงเนื้อ พริก และเวลา เป็นอาหาร
และอย่างแปลกประหลาด ตามที่เวลาผ่านมา ฉันมักจะกลับไป เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันต้องการจำได้ว่า "ความดี" นั้นมีบ่อนของมัน ไม่ใช่ตรงจังหวะที่คุณตัดสินใจมา ลักษณ์ให้เหมาะสม แต่ตรงจังหวะที่มันเข้ามาในปากคุณ แล้วคุณเข้าใจว่า "บางความอร่อย ไม่ได้มาจากเชฟหรือสูตร มันมาจากคน"
นั่นคือบทเรียน และนั่นคือเหตุผลที่วันนี้ฉันบอกเรื่องนี้ให้คุณฟัง
